Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uygular. Pasolini, bu şiddet ve sapkınlık tablosunu, faşizmin doğasını, iktidarın yozlaştırıcılığını ve tüketim toplumunun insanı nesneleştiren mantığını sert bir metaforla eleştirmek için kullanır. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir şekilde sunulur; karakterler psikolojik derinlikten ziyade, temsil ettikleri güç ve kurban rollerini vurgular. Pasolini'nin yönetmenliği, estetize edilmiş bir vahşetle izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlar; görüntüler çoğu zaman sabit ve teatraldir, şiddeti uzak ve soğuk bir şekilde sunar. Film, gösterime girdiği dönemde sansürlenmiş, birçok ülkede yasaklanmış ve hâlâ en zorlu izleme deneyimlerinden biri olarak anılır. İzlenmesi gerektiği tartışmalı olsa da, 'Salò', 20. yüzyılın totaliter rejimlerine, sınıfsal tahakküme ve insan doğasının karanlık yönlerine dair cesur ve unutulmaz bir sanatsal yorum sunar. Pasolini'nin sinemasal vasiyeti niteliğindeki bu film, sanatın sınırlarını zorlayan ve izleyiciyi derin düşüncelere iten bir deneyim arayanlar için önemli bir eserdir.